نظر دین اسلام در رابطه با مزاح کدام است؟

نظر اسلام درباره شوخی چیست؟

خنده کردن و خنداندن به دور از رفتارها و الفاظ زشت، مانعی ندارد. اما نمی بایست برای خنده کردن به راست نگفتن و مسخره کردن، بازی کردن با آبروی مردم، و ... پرداخت.

خنده کردن و خنداندن به دور از رفتارها و الفاظ زشت، مانعی ندارد. اما نمی بایست برای خنده کردن به راست نگفتن و مسخره کردن، بازی کردن با آبروی مردم، و ... پرداخت. و چنانچه از این امور خودداری کنیم، شوخی کردن و خوشحال کردن دیگران، خیلی موردعلاقه بوده و پیشوایان دینی ما هم به آن می توجه کرده اند که نمونه هایی از این نوع برخوردها اظهار میشه:

۱- رسول گرامی دین اسلام در مجال های معقول اصحاب و یاران خود را می خنداند و آنان را شاداب و سرحال نگه می داشت. یک روز رسول ایزد به پیرزنی فرمود: به چه دلیل سعی میکنی، پیرزنها به بهشت نمی روند. آن زن غصه خورد و گفت: یا رسول الله، من به بهشت نمی روم؟ رسول ایزد در صورتیکه خنده میکرد فرمود: همه جوان شده و وارد بهشت می گردند.

۲- روزی پیامبر(ص) با امیر ‏المؤمنین در رسمی، خرما تناول می فرمود و اتمهای خرما را مقابل علی علیه السلام میگذارد ، به گونه ای که چنانچه کسی وارد می شد میاندیشید همه خرماها را علی علیه السلام خورده و آن حضرت چیزی تناول نفرموده است. پیامبر به امیر ‏المؤمنین فرمود: « شما زیاد خرما خورده اید؟» امیر ‏المؤمنین جواب داد: « آن کس بیش تر خورده که خرما را با هسته آن تناول کرده است.» و لبخند بر لبان پیامبر نقش بست.[۱]

۳- روزی ابی بکر و عمر ، دو طرف امیر ‏المؤمنین علیه السلام راه می رفتند چون قد آن دو نفر کمی بلند تر از آن حضرت بود ، عمر جملاتی را به شوخی و کمدی به بحث گذاشت و به حضرت گفت: اَنت فی بَینِنَا کَنُونِ « لَنا »علی! تو دربین ما، مانند حرف " نان" در " لنا" می باشی. امیر ‏المؤمنین علیه السلام بلافاصله جواب داد که : اِن لَم اَکُن اَنا اَنتُم « لا » یعنی چنانچه من نباشم ، شما چیزی نمی باشید چون "لا" یعنی "هیچ".

۴- قبول هدیه حلوا و شوخی کردن: روزی یکی از دوستان امیر ‏المؤمنین حلوایی آماده کرد و از آن حضرت در خواست تا تناول فرماید. امام فرمود: مناسبت آن چیه؟ جواب داد: امروز عید نوروز است.(روز عید است) حضرت از آن حلوا میل فرمود ، خندید و چنین شوخی کرد که: چنانچه میتونی همه روز را عید نوروز گذار.[۲]

اما همین پیشوایان هیچ گاه شخصیت جدی خود را دربین بذله گویی های انبوه مدفون نمی کردند و خوشحال شدن و خنده کردن را بهانه ای برای ارتکاب محرمات نمیگذاشتند.
امیر ‏المؤمنین (ع)، پیوسته از مزاحهای زشت و بی معنا خودداری می فرمود و عمروعاص را در باره انتشار اینشکلی شایعات مورد نکوهش گذاشت و در خطبه ۸۴ مرز میان مزاحهای ناروا و روا را روشن ساخته و فرمود:
شگفتا از عمر و عاص پسر نخبه! میان مردم شام گفت من اهل شوخی و لذتجویی بوده و عمر، بیهوده طی میکنم! صحبتی باطل است و گناه را دربین شامیان منتشر کرده است. مردم آگاه باشید! بد ترین گفتار دروغ است. عمر وعاص سخن میگه ، پس دروغ می بندد . ... آگاه باشید! به ایزد سوگند که یاد ِ مرگ مرا از شوخی و کارهای بیهوده باز می دارد، ولی عمر و عاص را فراموشی پایانت از سخن حق باز داشته است. با معاویه بیعت نکرد مگه بدان شرط که به او ثواب دهد و درمقابل ترک دین خویش ، رشوه ای تسلیم او کند.

امیر ‏المؤمنین علیه السلام در مورد مزاحهای ناروا را تذکر میدهد و می فرماید: هیچ کس شوخی نا موجه نکند جز آن که مقداری از عقل خویش را از دست بدهد.[۳]

[۱]. شرح نهج البلاغه خویی، ج ۶، ص ۹۴.
[۲]. شرح نهج البلاغه ابن ابی الحدید، ج ۱۱، ص ۲۷۴.

-------------------------------------

مطلب از : آرتين ص.

اخلاق و عرفان در بخش مذهبی سايت سرزه

بیت انتخابی از دیوان حافظ :

من از دست غمت مشکل برم جان ««« »»» ولی دل را تو آسان بردی از من



نظر دین اسلام در رابطه با مزاح کدام است؟


TT / 151 --- TP / 23%



گردآوری شده توسط : آرتين ص.
تاریخ گردآوری : 2018-04-09
در دسته بندی : دین اسلام
برچسب ها :
مطالب مرتبط

نظرات

لطفا نظرات خود را در مورد فیلم و مطلب بالا بنویسید :