جدیدترین مصاحبه با نیکی کریمی

 
هر روز که به جشن پایانی برلیناله (هجدهم فوریه ۲۰۰۷) نزدیک می شد، تعداد برنامه ها، فیلم ها، مراسم جانبی و مصاحبه های مطبوعاتی با هنرپیشه های سرشناسی که به برلین دعوت شده اند، نیز افزایش می یافت. اگر کسی قهرمان دو، تنظیم وقت و هم چنین صبر و تحمل ایوب وار هم باشد و بتواند شب و روز، بدون نیازهای اولیه انسانی مثل خواب و خوراک سرپا بماند، بازهم موفق به دیدن تمامی این برنامه ها و شرکت در آن ها نمی شود. به جرأت می توان گفت که حتی پتر کوسلیک، مدیر برلیناله نیزاز تمام جزئیات جشنواره اش اطلاع ندارد. وقتی برخی از خبرنگاران پیش او گله کردند که آخر چگونه می توان از همه این برنامه ها استفاده کرد، با خونسردی و شوخ طبعی که به آن مشهوراست، جواب داد: "من چیزی مثل رئیس یک باغ وحش هستم. در باغ وحش هم حیوانات زیادی وجود دارند. ولی شما تنها آن حیوانی را می بینی که مورد علاقه ات هست! با این حال همه جور جنسی باید آن جا باشد". مسابقه بهترین فیلم اول یکی از "جنس"هایی که تازه از سال پیش (۲۰۰۶) در برنامه های برلیناله گنجانده شده، بخشی است با عنوان "مسابقه بهترین فیلم اول". دراین بخش کارگردانانی شرکت داده می شوند که برای اولین بار پشت دوربین قرار گرفته اند و نخستین فیلم سینمایی خود را ساخته اند. امسال در این بخش ازمسابقه که جایزه ای بالغ بر۵۰ هزار یورو برای آن درنظر گرفته اند، ۱۷ فیلم شرکت می کند. داوری در مورد گزینش این "بهترین فیلم اول"، به عهده یک هیئت سه نفری گذاشته شده که نیکی کریمی، هنرپیشه ایرانی نیز یکی از اعضای آن است. این فرصت را مغتنم شمردم تا با هنرپیشه پرکارمان که اولین فیلم مستندش را با عنوان "داشتن یا نداشتن" در سال ۲۰۰۱ تهیه کرده، گفت وگویی داشته باشم. تعیین وقت مصاحبه با خانم کریمی که می بایست از طریق مسئولان جشنواره صورت گیرد، چندان ساده نبود. با این که تقاضای کتبی گفتگو با او را، چند هفته پیش ازآغاز جشنواره برای "دفتر خبرنگاران" برلیناله فرستاده بودم، تا روزسوم فستیوال خبری از "مسئول برگزاری مصاحبه ها" مبنی بر رد یا قبول تقاضایم دریافت نکردم. اگر تصادفا یکی از همکارانم را که قرار گفتگویی کوتاه با او گذاشته بود، در راهروهای "مرکز روزنامه نگاران" جشنواره نمی دیدم، شاید این "مصاحبه" اصلا صورت نمی گرفت. آن چه می خوانید، حاصل گفتگوی دو نفری ما با خانم کریمی است. مهاجرت اولین پرسشی که در این گفتگو مطرح شد، به چگونگی شرکت دادن فیلم های غیراروپایی و غیرآمریکایی مربوط می شد و این که چرا "به ویژه سینمای آسیا کمتر مورد توجه مسئولین جشنواره قرار گرفته است". نیکی کریمی در پاسخ، این برداشت را تائید نکرد و گفت: A«فیلم هایی که در بخش "رقابت بین المللی" شرکت داده شده اند، فقط از میان کشورهای اروپایی انتخاب نشده اند. این امر در بخش مسابقه فیلم های اول و دوم هم صدق می کند. او اضافه کرد که: "تا به حال من ۸ فیلم دیده ام که بیشترشان از کشورهای چین، تایوان، مکزیک، آرژانتین و کشورهایی از این دست بوده اند. گذشته از آن هرجشنواره، سیاست خاص خود را دارد که براساس آن فیلم هایش را انتخاب می کند. این که یک فیلم باید ارزش هنری هم داشته باشد، یکی از آن معیارهاست. شاید فیلم های ارائه شده از آن کشورهایی که منظور شما هستند، از نظرارزش های هنری در حد رقابت با فیلم هایی که انتخاب شده اند، نبوده اند.A» از نیکی کریمی سئوال شد که درارزش گذاری بریک فیلم و انتخاب آن به کدام یک از ویژگی های خود به عنوان زن ایرانی و هنرپیشه ای که به تازگی به کارگردانی رو آورده، توجه می کند؟ او ضمن این که گفت A«همه این جوانب و هیچ کدام شان!A» اضافه کرد، این که او زن است و از آسیا می آید و از راه هنرپیشگی و کارگردانی زندگی می کند، خصوصیاتی هستند که سعی می کند، در قضاوتش نسبت به یک فیلم کمتر دخالت بدهد. آن چه که مهم است، این است که آن فیلم از نظر زیبایی شناسی و هنری چگونه ساخته شده است. در واقع فیلم و قدرت و ضعف هایش است که باید معیار قضاوت قرار بگیرد و نه برعکس. خانم کریمی در این گفتگو هم چنین توضیح داد که تا به حال تولیدکنندگان اروپایی و آمریکایی پیشنهادهای متعددی در مورد همکاری و بازی در فیلم های "تولید خارج از ایران" به او داده اند. ولی او می خواهد در ایران، "کشوری که دوست دارد و در آن زندگی می کند و با فرهنگ و مردمش آشناست"، کار و بازی کند. کریمی به عنوان مثال از کار جدیدی که در انگلستان در دست تهیه دارد، یاد کرد و گفت، در این فیلم مستند نیز به زندگی و روابط ایرانیان مقیم این کشورو مسئله مهاجرت می پردازد تا مسائل مربوط به انگلستان. او سپس از مشکلات بی شماری که در ایران به عنوان هنرپیشه و کارگردان با آن ها دست به گریبان است، یاد کرد و گفت: A«اصولا ایران کشوری نیست که هنرمندان و فیلم سازانش بتوانند از دولت و دست اندرکاران آن انتظار حمایت و پشتیبانی داشته باشند. تنها کارهایی که آن ها می کنند، ایجاد مسئله و مشکل است. من، خودم همیشه به تنهایی ازعهده مشکلات فیلم سازی و هنرپیشگی ام بر آمده ام. تنها کاری که زنان ایرانی باید بکنند، مبارزه است. من هم بدون مبارزه به این جا نرسیده ام. ما باید تنها روی پای خودمان بایستیم. زن های ایرانی می دانند که نباید منتظر بمانند تا حق شان را به آن ها بدهند. بلکه خودشان با کار وتلاش باید آن را بگیرندA». نیکی کریمی که تا به حال دو کار سینمایی اکران نشده را با عنوان های "یک شب" و "چند روز بعد" به پایان برده، نمی تواند تصور کند که احتمالا اگر در خارج از کشور زندگی می کرد، می توانست به موفقیت های بیشتری دست یابد. او در این رابطه، خیلی کوتاه گفت: A«نمی دانم. تا به حال در این موقعیت قرار نگرفته ام.A» نیکی کریمی در حال حاضر مشغول بازی در فیلمی به کارگردانی منیژه حکمت به نام "سه زن" است که به سرگذشت سه زن از سه نسل در ایران امروز می پردازد. پاسخ به سئوال آخر از تمام جواب های او کوتاه تر بود: آیا فکر می کنید در بازگشت به ایران مشکلاتی برایتان پیش بیاید؟ «نه! چه مشکلی؟»
 
 
پایگاه فرهنگی تفریحی

--------------------------------

مطلب از : پاكناز ف.

درباره بازیگران و چهره ها در بخش فرهنگی و هنری سايت سرزه

بیت انتخابی از دیوان حافظ :

سر و زر و دل و جانم فدای آن ياری ««« »»» که حق صحبت مهر و وفا نگه دارد



گردآوری شده توسط : پاكناز ف.
تاریخ گردآوری : 2015-12-04
در دسته بندی :
برچسب ها :
مطالب مرتبط