عروسی باعث ازدیاد رزق و روزی

ازدواج موجب افزایش رزق و روزی

قرآن و سنت اهل بیت علیهم السلام به جواب این مشکل عمومی توجه کرده اند و خداوند در قرآن می فرماید: از فقر و فقیری دختران و پسران در سن ازدواج نگران نباشید و در عروسیشان بکوشید؛ به این علت که چنانچه فقیر و تنگدست باشند، خداوند آن ها را از فضل خود بی نیاز می سازد.


بهانه گریز از ازدواج
یک معذرت تقریبا عمومی و بهانه همگانی برای گریز از زیر بار ازدواج و تشکیل خانواده، مسئله فقر و نداشتن امکانات مالی است و از بزرگترین موانع روان پریش درمقابل زناشویی بیم از تأمین نشدن مخارج عائله مندی می باشد؛ در صورتیکه دین اسلام اهمیت خیلی زیادی برای ازدواج و تشکیل خانواده قائل شده است؛ همچون روایاتی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله که می فرماید: «ازدواج سنت من است. هر کس از سنت من رویگردان شود، از من نیست.»

و یا این که: «هر که مزدوج شود، نیمی از دین خود را حفظ کرده است. میبایست در نیمه باقیمانده از خدا پروا کند.»

قرآن و سنت اهل بیت علیهم السلام به جواب این مشکل عمومی توجه کرده اند و خداوند در قرآن می فرماید: از فقر و فقیری دختران و پسران در سن ازدواج نگران نباشید و در عروسیشان بکوشید؛ به این علت که چنانچه فقیر و تنگدست باشند، خداوند آن ها را از فضل خود بی نیاز می سازد: «إِنْ یَکُونُوا فُقَراءَ یُغْنِهِمُ اللّهُ مِنْ فَضْلِهِ» و خداوند قادر به چنین کاری هست؛ زیرا خداوند واسع و علیم است: «وَ اللّهُ واسِعٌ عَلیمٌ».

تواناییش آن چنان پهناور است که پهنه جهان هستی را فرا می گیرد و علم او چنان گسترده است که از نیات همه کس، مخصوصا آن ها که با نیت حفظ عفت و پاکدامنی مبادرت به مزدوج میشوند، آگاه است و همه را مشمول فضل و کرم خود میگذارد. همچنین پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله به بینوایان پیشنهاد می کرد که مزدوج شوند و تشکیل خانواده دهند تا خداوند گشایشی در معاش آن ها ثمره کند؛ همچنان که روایت شد: جوانی از انصار نزد پیامبر خدا صلی الله علیه و آله آمد و از فقر و نیازمندی خود به آن حضرت گلایه کرد. پیامبر به او فرمود: ازدواج کن! [در بعضی از منابع گفته شده که این عمل 3 بار تکرار شد و هر بار پیامبر صلی الله علیه و آله همان جواب را دادند.]

پس از بیرون رفتن جوان از محضر پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله ، آقاای از انصار، خود را به آن جوان رساند و گفت: مرا دختری است زیباروی. بعد از آن آن دختر را به شریک زندگی ای او در آورد. خداوند هم به سبب این عمل، در رزق و روزی او پیشرفته کرد و آن جوان به نزد رسول الله صلی الله علیه و آله آمد و از حال خود گزارش کرد و پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله فرمود:

«یَا مَعْشَرَ الشَّبَابِ عَلَیْکُمْ بِالْبَاهِ؛ ای گروه جوانان! بر شما باد به مزدوج شدن!»

و باز از ایشان است: «اِلْتَمِسُوا الرِّزْقَ بِالنِّکَاحِ؛ رزق را در ازدواج جست وجو کنید!» و هم می فرمایند: «اِتَّخِذُوا الْأَهْلَ فَإِنَّهُ أَرْزَقُ لَکُمْ؛ تشکیل خانواده دهید! پس همانا خانواده برایتان رزق منتقل کن تر است.» و این که امام راستگو علیه السلام در باب رزق آور بودن ازدواج می فرمایند: «الرِّزْقُ مَعَ النِّسَاءِ وَ الْعِیَالِ؛ رزق و روزی با همسر و فرزندان می باشد.»

در این نوشتار، به مرور این مطلب توجه خواهیم کرد که به چه صورت ازدواج می تواند باعث رزق و روزی انسان شود و یا این که کدام عامل ها درپی ازدواج یافت می شود که سبب توسعه در روزی و توان اقتصادی فرد می گردد.

اما قبل از بیان هر مطلبی، به جاست آغاز به مرور معنای رزق بپردازیم.

معنای رزق

رزق به معنای چیزی است که مورد انتفاع مرزوق قرار می گیرد. قهرا از هر رزقی آن مقدار حقیقتا رزق است که مورد انتفاع واقع شود. پس چنانچه کسی مال بسیاری جمع کرده که به غیر از معدودی از آن را نمیخورد، در واقع رزقش همان مقداری است که می خورد و بقیه آن رزق او نیست؛ مگه از این جهت که بخواهد به کسی بدهد. از این جهت، می توان آن را رزق دانست.

پس وسعت روزی و تنگی آن ربطی به زیادی مال و معدودی آن ندارد. [چه خیلی اشخاصی که مال خیلی دارند، ولی کم می خورند و چه خیلی اشخاصی که به تصویر آنان اند].

در واقع، هر خیر اعتباری از خیرات اجتماعی، از قبیل: مال و جاه و قوت و شوکت و امثال اینها، هر یک به نوبه خود رزقی است که مرزوق از آن سود میبرد.

پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله در تمجید رزق می فرمایند: «رزق مثل باران و به عدد آن از آسمان به زمین و برای هر انسانی به مقداری که برایش مقدّر شده نازل می شود ولیکن برای خدا فضلهایی هم هست: پس، از خدای تعالی فضل او را هم بخواهید!»

هو الرزاق

خداوند روزی منتقل کن تمام آدم ها و جانوران دیگر است. هیچ جنبنده ای در گیتی نیست، مگه این که خداوند روزی او را می رساند؛ همچنان که قرآن می فرماید: «وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ إِلاّ عَلَی اللّهِ رِزْقُها»؛ «هیچ جنبنده ای بر روی زمین نیست، مگه این که روزی آن ها بر خداوند است.» و می فرماید: «إِنَّ اللّهَ هُوَ الرَّزّاقُ»؛ «همانا روزی منتقل کن خداوند است.» و به این دلیل هر کس که روزی گاز میزنید، میبایست از خداوند بخواهد و نه غیر او؛ آنچنان که مولانا در اشعارش به آن اشاره میدارد:

رزق از وی جو مجو از زندگی کند و عمروهستی از وی جو مجو از بنگ و خمر

منعمی زو خواه نه از گنج و مال نصرت از وی خواه نی از عم و خال

البته میبایست متوجه بود که اینشکلی نیست که انسان بنشیند و نقل بکند: خدا روزی منتقل کن است. شرط روزی، سعی و تلاش است. خداوند می فرماید: «لَیْسَ لِلْإِنْسانِ إِلاّ ما سَعی»؛ «نفعی برای انسان جز سعی و تلاش او نیست.»

و سخن دیگر این که رزق هر کس مقدّر و معیّن شده و برای کسی گریز از آن امکان نمی دارد و رزق، دل باخته و جوینده بنده می باشد؛ همچنان که در روایت پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آمده است: «الرِّزْقُ یَطْلُبُ الْعَبْدَ أَشَدَّ مِنْ أَجَلِهِ؛ رزق در جستجوی بنده است، شدیدتر از اجل او.»

و مالک مثنوی مطلب را این چنین بیان می کند:

گر تو خواهی ور نخواهی رزق تو پیش تو آید دوان از عشق تو

و سعدی شیرازی ذکر میکند: «دو چیز محال عقل است: خوردن بیش از رزق مقسوم و فوت شدن پیش از وقت مشخص.»

و مولی الموحدین امیر المؤمنین علیه السلام در بیان اقسام رزق می فرمایند: «رزق دو جور است: رزقی که تو را می طلبد و رزقی که تو آن را می طلبی. آنکه تو را می طلبد، به فرضی که تو به سراغ آن نروی، او به سراغ تو خواهد آمد.»

و از این که رسول اکرم صلی الله علیه و آله می فرمایند: «لَوْ أَنَّکُمْ تَتَوَکَّلُونَ عَلَی اللَّهِ حَقَّ تَوَکُّلِهِ لَرَزَقَکُمْ کَمَا یَرْزُقُ الطَّیْرَ تَغْدُو خِمَاصاً وَ تَرُوحُ بِطَاناً؛ چنانچه بر خداوند توکل کنید، آن چنان که حق توکّل بر اوست، خداوند شما را روزی می دهد؛ همچنان که پرندگان هر صبح با شکمهای گشنه از آشیانه خود می پرند و شبانگاه با شکمهای سیر بر میگردند.» نتیجه گرفته می شود که رزق مقسوم و مقدّر هر کس تنها به همان اندازه است که او زنده بماند و ادامه حیات دهد، همچون جانداران و پرندگان که خداوند پیوسته رزق آن ها را به مقدار حیات و بقاء آن ها می رساند. با این حال، انسان برای برخوردار هستی و دستیابی به رزق بیش از نیاز حیات هر روز خود، محتاج تحصیل شرائطی است که از جمله آن ها ازدواج می باشد.

و اما عواملی که در ازدواج باعث ازدیاد رزق و روزی انسان میشوند، واژه اند از:

1. ایمان و تقوا
یکی از کلیات اساسی که دین اسلام به آن اهمیت زیادی داده است و آن را وسیله تقرب به درگاه الهی و ارزش پیدا کردن فرد مسلمان میشناساند، مسئله ایمان به خدا و تقواست؛ همچنان که خداوند در قرآن مجید می فرماید: «إِنَّ أَکْرَمَکُمْ عِنْدَ اللّهِ أَتْقاکُمْ»؛ «همانا گرامی ترین شما در نزد خدا، با تقواترین شما است.»

از این رو، فرد مسلمانی که بعلت تقوای الهی و برای حفظ دین و تبعیت از سنت پیغمبر اکرم صلی الله علیه و آله مبادرت به مزدوج میشود، در درگاه خداوند، عزّت و ارزش خاصی پیدا میکند و بخاطر آراسته شدن به این زیور اخلاقی، مورد توجه خاص خدا واقع می شود؛ به طوری که خداوند از جاای که هیچوقت گمان نمی برد، برای او روزی می رساند: «وَ مَنْ یَتَّقِ اللّهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ»؛ «کسی که تقوا پیشه کند، خداوند گشایشی برای او میگذارد و به این دلیل که گمان ندارد، به او روزی می بخشد.»

و در آیاتی که از قرآن، گشوده شدن درهای برکات [روزی] را از آسمان و زمین، مشروط به ایمان و تقوای مردم میشناساند: «وَ لَوْ أَنَّ أَهْلَ الْقُری آمَنُوا وَ اتَّقَوْا لَفَتَحْنا عَلَیْهِمْ بَرَکاتٍ مِنَ السَّماءِ وَ الْأَرْضِ»؛ «و چنانچه اهل شهرها و آبادیها ایمان می آوردند و تقوا پیشه میکردند، برکات آسمان و زمین را به روی آن ها می باز کردیم.»

همچنان که در حدیثی درخشان از وجود مقدس پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله ، تقوا به عنوان راه کسب روزی حلال بیان شده است. آن حضرت در حجة الوداع فرمود: «فَإِنَّ اللَّهَ تَبَارَکَ وَ تَعَالَی قَسَمَ الْأَرْزَاقَ بَیْنَ خَلْقِهِ حَلَالًا وَ لَمْ یَقْسِمْهَا حَرَاماً فَمَنِ اتَّقَی اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ وَ صَبَرَ أَتَاهُ اللَّهُ بِرِزْقِهِ مِنْ حِلِّهِ وَ مَنْ هَتَکَ حِجَابَ السِّتْرِ وَ عَجَّلَ فَأَخَذَهُ مِنْ غَیْرِ حِلِّهِ قُصَّ بِهِ مِنْ رِزْقِهِ الْحَلَالِ وَ حُوسِبَ عَلَیْهِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ؛ خدای تبارک و تعالی رزق حلال را بین خلقش تقسیم کرده و آن را به طور حرام تقسیم نکرده است. پس هر کس از خدای عز و جل پروا کند و صبر نماید، خداوند رزقش را از راه حلال می دهد و هر کس پرده حرمت الهی را پاره کند و رزقش را از غیر راه حلال بگیرد، رزق حلالش را به عنوان قصاص از او خواهند گرفت [و بنابراین، همان مقداری را که میبایست از حلال می خورد، از حرام می خورد و نه بیشتر] و روز قیامت بر او حساب می کنند.»

احتمالاً به این سبب که تقوا در روزی انسان تٲثیرگذار است، مشاهده می کنیم که در روایتی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله توبه از گناه که از آثار تقوا می باشد، به عنوان یکی از عوامل جلب روزی معرفی می شود:

«أَکْثِرُوا الِاسْتِغْفَارَ فَإِنَّهُ یَجْلِبُ الرِّزْقَ؛ زیاد توبه کنید؛ زیرا توبه روزی را [به سوی شما] میکشاند.»

2. حس مسئولیت
فقر قادر نیست مانع راه ازدواج گردد، بلکه چه بسا ازدواج سبب غنا و بی احتیاجی می شود. دلیل آن هم با توجه روشن می شود؛ زیرا انسان تا مجرد است، حس مسئولیت نمیکند؛ نه ابتکار و نیرو و استعداد خود را به اندازه کافی برای کسب سود مشروع بسیج می کند و نه به وقتی درآمدی یافت، در حفظ و بارورساختن آن می کوشد و به این سبب، افراد مجرد غالبا مجموعه خانه به دوش و تهی دست اند. اما پس از ازدواج، شخصیت انسان تبدیل به یک شخصیت اجتماعی می شود و خود را شدیدا مسئول حفظ همسر و آبروی خانواده و تأمین وسائل حیات فرزندان آتیه نگاه میکند. پس، تمام هوش و ابتکار و استعداد خود را مورد استفاده قرار میدهد و در حفظ درآمدهای خود و صرفه جویی سعی میکند و در مدت کوتاهی می تواند بر فقر چیره شود.

به اظهاری دیگر، مگه نه آنکه نیاز ما باعث نوآوری است، حس مسئولیت هم انگیزه ای قادر است که در وجود انسان نهاده شده است. همانا روزیِ خدا در زمین نهفته شده و توانمندیهای انسان در وجود خوداو نهفته است. وقتی این توانمندیها شکفته شود، روزیِ خدا هم با امید و نیازمندی و توسط سعی و تلاش بیرون خواهد آمد.

و از اینجاست که در روایتی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آمده است:

«مَنْ تَرَکَ التَّزْوِیجَ مَخَافَةَ الْعَیْلَةِ فَقَدْ أَسَاءَ ظَنَّهُ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ؛ هر کس امر ازدواج را از بیم مخارج عائله مندی رها کند، همانا به خداوند گمان بد برده است.»

3. سعی و تلاش
بی شک آدم ها از نظر نبوغ ها و مواهب خدادادی بایکدیگر فرق می دارند؛ ولی با این حال، آن چه که پایه اصلی پیروزیها را تشکیل می دهد، تلاش و سعی و تلاش آدمی است. آن ها که دشوار کوش ترند، پیروزترند و آن ها که تنبل تر و کم تلاش ترند، محروم ترند.

از این رو، قرآن بهره انسان را متناسب با سعی او می شمرد و صریحا ذکر میکند: «وَ أَنْ لَیْسَ لِلْإِنْسانِ إِلاّ ما سَعی»؛ «و این که برای انسان نفعی جز سعی و تلاش او نیست.»

در روایات اسلامی هم، شگفت انگیز به مسئله تلاش و تلاش برای کسب روزی اهمیت داده شده است؛ تا جایی که امام راستگو علیه السلام می فرماید: «لَا تَکْسَلُوا فِی طَلَبِ مَعَایِشِکُمْ فَإِنَّ آبَاءَنَا کَانُوا یَرْکُضُونَ فِیهَا وَ یَطْلُبُونَهَا؛ در تحصیل روزی تنبلی نکنید؛ زیرا پدران ما در این راه می دویدند و آن را طلب میکردند.»

و هم از همان امام بزرگوار می خوانیم: «الْکَادُّ عَلَی عِیَالِهِ کَالْمُجَاهِدِ فِی سَبِیلِ اللَّهِ؛ کسی که برای [روزی[ خانواده خود سعی میکند، مثل مجاهد در راه خداست.»

و پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله طلب روزی حلال را پس از ادای واجبات نخستین، واجب می شمارد:

«طَلَبُ الْحلال فَرِیضَةٌ بَعْدَ الْفَرِیضَةِ.»

بی کلید این در گشادن راه نیست بی طلب نان سنت الله نیست

گر تو بنشینی به چاهی اندرون رزق کی آید خوبت ای ذو فنون

لذا به همین خاطر است که نگاه میکنیم پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله آن چندین نفر صحابی را که گوشه نشینی اختیار کرده بودند و ترک کار و تلاش برای کسب روزی، خیلی مورد ملامت و سرزنش میگذارند و می فرمایند: «لَا رَهْبَانِیَّةَ فِی الْإِسْلَامِ تَزَوَّجُوا فَإِنِّی مُکَاثِرٌ بِکُمُ الْأُمَمَ؛ رهبانیّت در دین اسلام نیست. زن بگیرید! من به فزونی عدد شما بر ملتهای دیگر مباهات می کنم.»

و عاقبت جلال الدین مولوی افکار و گفتار نپخته ای که برخاسته از سستی و تنبلی افراد برای کسب روزی است، همچون این افکار: خدایی که از دنیا رفته است، نان خواهد داد؛ کسی که بی احتیاجی و پیروزی گاز بزنید، لقمه نان هم به سراغش خواهد آمد؛ همه جانداران و درندگان بی کسب و زحمت، روزی خود را می خورند.

جمله را رزاق روزی می دهد قسمت هر یک به پیشش می نهد

مورد تمسخر و ریشخند میگذارد و اینشکلی درپی جواب آن ها بر می آید:

راه روزی کسب و رنج است و تعب هر کسی را پیشه ای داد و طلب

اُطْلُبُوا الاَرْزَاقَ مِنْ اَسْبَابِهَاُدْخُلُوا الاَبْیَاتَ مِنْ اَبْوَابِهَا

4. قناعت و سبک گرفتن هزینه ها
گر چه امروز مسئله ازدواج آن قدر با رسم و رسوم اشتباه و حتی خرافات آمیخته شده که به صورت یک مسیر صعب العبور یا غیر قابل گذر برای جوانان در آمده است، اما در روایات فراوانی، مسلمین تشویق به شراکت در امر ازدواج افراد مجرد و کمک به این امر شده اند و به عنوان مثال، قادر هستند مخارجهای ازدواج را سبک و راحت بگیرند تا مانعی بر سر راه ازدواج جوانان یافت نشود؛ همچنان که مهریه های سنگین غالبا سنگ راه ازدواج افراد کم سود می گردد. در حدیثی از پیامبر اکرم صلی الله علیه و آله می خوانیم:

«شُوءْمُ الْمَرْأَةِ غُلاءُ مَهْرِهَا؛ زن بدقدم زنی است که مهرش سنگین باشد.»

و باز در حدیث دیگری که در ادامه حدیث فوق وارد شده، می خوانیم:

«مِنْ شُوءْمِهَا شِدَّةُ مَئُونَتِهَا؛ یکی از علامت های شوم بودن زن آن است که هزینه حیات [یا هزینه ازدواجش[ سنگین باشد.»

همانگونه که در روایات فوق اشاره شد که علت شوم و بدقدم بودن بعضی بانوان اسراف و عدم تقدیر معیشت و عدم قناعت می باشد، می توان این نتیجه را گرفت که مسلما چنین اشخاصی برای خانواده، نه تنها روزی و برکت همراه با نخواهد داشت، بلکه فقر و ناداری را به ارث خواهند گذارد.

همچنان که امیر المؤمنین علیه السلام درخلال روایتی به این مطلب اشاره می فرماید:

«تَرْکُ التَّقْدِیرِ فِی الْمَعِیشَةِ یُورِثُ الْفَقْرَ؛ سنجش نکردن مخارج، فقر به بار میاورد.»

و همچنین امام راستگو علیه السلام می فرماید:

«ضَمِنْتُ لِمَنِ اقْتَصَدَ أَنْ لَا یَفْتَقِرَ؛ برای کسی که میانه روی کند ضامن شده ام که فقیر نگردد.»

و به این دلیل قناعت، ثروتی است که تمام مقدور نیست و چنانچه کسی پس از سعی و تلاش برای کسب روزی، به آن چه که خداوند روزی او ساخته است، قانع باشد، هیچوقت حس فقر و ناداری نخواهد کرد؛ همانطور که امام باقر علیه السلام یا امام راستگو علیه السلام می فرماید: «مَنْ قَنِعَ بِمَا رَزَقَهُ اللَّهُ فَهُوَ مِنْ أَغْنَی النَّاسِ؛ هر کس به آن چه که خدا روزیِ او ساخته است، قناعت کند، از بی نیازترین مردم است.»

5. کمک های الهی در کسب روزی
بی شک یکی از دغدغه های افراد مجرد در مبادرت به ازدواج و تشکیل خانواده، وحشت از فقر و مخارج سنگین عائله مندی است که به چه صورت می تواند به تنهایی دربرابر این بار سنگین قد علم کند و آن را به دوش بکشد.

ولی میبایست این مطلب با اهمیت را یادآور شد که مسلما کمک های الهی و نیروهای معنوی به کمک اشخاصی می آید که برای انجام تکلیف انسانی و حفظ تمیزی خود مبادرت به مزدوج میشوند.

و به این دلیل هر فرد با ایمان می تواند به این قول الهی دلگرم باشد که خداوند روزی او و خانواده اش را از جاای که گمانش را نمی دهد، می رساند: «یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ»؛ «او را از جایی که گمان ندارد، روزی می دهد.»

همچنان که در حدیث از پیامبر گرامی دین اسلام صلی الله علیه و آله گفته شده: «مَنْ تَرَکَ التَّزْوِیجَ مَخَافَةَ الْعَیْلَةِ فَقَدْ أَسَاءَ ظَنَّهُ بِاللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ یَقُولُ «إِنْ یَکُونُوا فُقَراءَ یُغْنِهِمُ اللّهُ مِنْ فَضْلِهِ»؛ «کسی که ازدواج را از وحشت فقر و مخارج عائله مندی رها کند، گمان بد به خدا برده است؛ به این علت که خداوند بلند مرتبه می فرماید: چنانچه آن ها فقیر باشند، خداوند آن ها را از فضل خود بی نیاز می سازد.»

و دیگر این که همه جانوران پیوسته محتاج و نیازمند کمک های الهی هستند و هر کدام به مقدار نبوغشان از آن بهره مند می گردند:

جمله را بر قدر استعدادهمی رسد در هر مقام امدادها

خوب است بدانیم که جناب راغب اصفهانی در تمجید لغت امداد ذکر میکند: لغت امداد غالبا در رابطه با مدد های سودمند و تٲثیرگذار مصرف کرده می شود و لغت «مد» در نکات مکروه و ناپسند.»

و بنا بر آیه ذیل: «إِنْ تَصْبِرُوا وَ تَتَّقُوا ... یُمْدِدْکُمْ رَبُّکُمْ»؛ «چنانچه منتظر مانید و تقوا پیشه سازید...، پروردگارتان شما را امداد می کند.»

به این مطلب دست مییابیم که امداد غیبی و کمک معنوی بی دلیل نیست، بلکه محتاج شرائطی همچون استحکام و تقواست تا افراد شایستگی امداد الهی را یابند.

و مطلب دیگر این که امداد الهی، اختصاص به وقت پیامبر صلی الله علیه و آله ندارد، بلکه هر کس در زمره بندگان خالص خدا و «عِبَادِنَا الْمُخْلَصِینَ» وارد شود، او هم لایق مواهب خداوند خواهد بود.

نتیجه سخن این که، کسانی که از آن چه که پایه اصلی پیروزیها را تشکیل می دهد، تلاش و سعی و تلاش آدمی است. آن ها که دشوار کوش ترند، پیروزترند و آن ها که تنبل تر و کم تلاش ترند، محروم ترند

وحشت فقر ازدواج نمیکنند، میبایست بدانند خداوند آن ها را بی نیاز می کند و هر چه بیشتر اولاد بیاورند، وسعت رزق آنان بیش تر می شود. چنانچه در دوره جاهلیت اولاد خود را از وحشت فقر می کشتند، امروز هم بسیاری از مردم فرزند را سقط می کنند یا از آوردن فرزند پرهیز می کنند تا به فقر گرفتار نشوند و حال آنکه، رزق توسط خداوند است: «إِنَّ اللّهَ هُوَ الرَّزّاقُ ذُو الْقُوَّةِ الْمَتینُ»؛ «خداوند روزی دهنده و مالک قوت و قدرت است.» و همچنین یاری خداوند در روزی هر کس به اندازه نیازمندی او خواهد بود؛ همانگونه که حضرت امام علی می فرماید: «تَنْزِلُ الْمَعُونَةُ عَلَی قَدْرِ الْمَئُونَةِ؛ کمک [الهی] به اندازه خرجی [و نیاز] فرود می آید.»

و خداوند بر پایه ازدواج و ازدیاد اولاد وسعت در رزق می دهد؛ چنان که در روایتی آمده است: «کُلَّمَا کَثَّرَ الْعَیَالُ کَثَّرَ الرِّزْقُ؛ هر چه [تعداد] افراد خانواده فراتر رود، رزق هم بیشتر می شود.» و خداوند سبحان هر صبح و شام روزی واجبی را به بنده خود می رساند؛ همچنان که می فرماید: «وَ ما مِنْ دَابَّةٍ فِی الْأَرْضِ إِلاّ عَلَی اللّهِ رِزْقُها»؛ «هیچ جنبنده ای در زمین نیست، مگه این که روزی او بر خداوند است.»

--پيشنهادات شما مايه دلگرمى ماست--

نگارنده: بهمن ط.

اخلاق و عرفان در بخش مذهبی سايت سرزه

بیت انتخابی از دیوان حافظ :

ما را ز منع عقل مترسان و می بيار ««« »»» کان شحنه در ولايت ما هيچ کاره نيست



عروسی باعث ازدیاد رزق و روزی


TT / 545 --- TP / 16%



گردآوری شده توسط : بهمن ط.
تاریخ گردآوری : 2018-04-10
در دسته بندی : موجب
برچسب ها :
مطالب مرتبط

نظرات

لطفا نظرات خود را در مورد فیلم و مطلب بالا بنویسید :