فاصله زیاد دانشگاه تا کار اجرایی؛ حد ورزش ایران گودرزی نبود (۴ عکس)

فاصله زیاد دانشگاه تا کار اجرایی؛ حد ورزش ایران گودرزی نبود

محمود گودرزی در دوران حضورش در وزارت ورزش و جوانان به گونه‌ای رفتار کرد که نمی‌توان به او نمره قبولی داد.

عکس شماره ۱ ⇩
عکس   فاصله زیاد دانشگاه تا کار اجرایی؛ حد ورزش ایران گودرزی نبود

به گزارش خبرگزاری تسنیم، محمود گودرزی که در تاریخ ۲۶ آبان ۱۳۹۲ پس از سه بار رأی عدم اعتماد مجلس، به عنوان چهارمین وزیر ورزش پیشنهادی موفق به کسب رأی اعتماد اهالی بهارستان شد، نتوانست تا پایان دولت یازدهم دوام بیاورد و استعفا کرد. او که یک استاد دانشگاه و بدون سوابق اجرایی بود به یکباره بر رأس یکی از مهمترین و پرخبرترین وزارتخانه های دولت تکیه زد اما به گونه ای رفتار کرد که می توان گفت یکی از ضعیف ترین اعضای کابینه دولت بود. گودرزی که از جنس ورزش بود کارنامه ای از خود بر جای گذاشت که ممکن است تبعات زیادی مدیران ورزشی داشته باشد و خیلی ها نزد خود بگویند «صد رحمت به مدیران سیاسی که به ورزش آمدند»؛ اما چرا اینگونه شد و چه شد که این اتفاقات رقم خورد؟

از دانشگاه تا کار اجرایی و وزیری که ضدفوتبال نام گرفت

محمود گودرزی شاید اگر اولین، دومین و حتی سومین وزیر پیشنهادی دولت برای وزارت ورزش بود، امروز در همان دانشگاه مشغول کار بود اما آش آنقدر شور شده بود که مجلس اگر می خواست او را به سرنوشت نصرالله سجادی، صالحی امیری و سلطانی فر دچار کند، شرایط بدی رقم می خورد. گودرزی اگر چه تلاش می کرد کارهای خوبی انجام دهد اما به دلیل فقدان سابقه اجرایی و البته مشورت هایی که در بخشی دیگر به آن پرداخته می شود راه را اشتباه رفت. او در همان بدو ورودش به ساختمان سئول ضدفوتبال نام گرفت.

شاید یکی از مهم ترین مشکلات گودرزی در دوران حضورش در وزارت ورزش و جوانان به حواشی وی و فوتبالی ها برمی گردد. موضع گیری های او در مقابل فوتبال و تیم ملی و اظهار نظرهای عجیب در مسائل خرد ورزش به خصوص فوتبال باعث شد تا گودرزی را «وزیر ضد فوتبال» بنامند.

اختلاف گودرزی با کفاشیان از یک سو و فشار برای برکناری کی روش از سرمربیگری تیم ملی اختلافات را تا حدی بالا برد که کی روش در مصاحبه هایش به خودش اجازه داد علیه شخص اول ورزش کشور صحبت کند و گودرزی نیز او را «لمپن وارداتی» بخواند. درگیری های سرمربی و وزیر پای برخی از دولتی ها را نیز به میان کشید و شنیده شد تا برخی از بدنه دولت از گودرزی خواستند مواضع خود را در مقابل سرمربی پرتغالی تغییر دهد.

مشکلات فوتبالی وزیر ورزش با کفاشیان نیز در نوع خود بی سابقه بود و بر خلاف وزرا و روسای سازمان های تربیت بدنی گذشته که خود را معطوف به فوتبال کرده بودند، گودرزی ارتباط خود را با رئیس فدراسیون به صفر رساند و حتی برای مدت های طولانی کفاشیان را در دفتر کار خود را نمی داد، به طوری که کفاشیان رسما در مصاحبه با تسنیم پرده از این راز برداشت و گفت که ۸-۷ ماه است که با گودرزی حرف هم نزده است. در حالی که اصول ابتدایی مدیریت می گوید چنین امری مردود است و یک مدیر باید قدرت آن را داشته باشد که به جای قهر کردن حرفش را بزند و کار را با صحبت کردن پیش ببرد.

دخالت های برخی افراد از بدنه وزارت ورزش در انتصاب های فدراسیون فوتبال را نیز نباید نادیده گرفت. فشار برای تغییر در دبیر کل فدراسیون فوتبال و معاون بانوان این فدراسیون نیز در جای خود قابل تامل است که نتیجه آن چیزی جز فاصله عمیق فدراسیون فوتبال با وزارت ورزش نبود.

کسی منکر تصمیمات نا به جا و خلق الساعه کفاشیان در دوره ریاستش بر فدراسیون فوتبال نمی شود اما وزیر ورزش به عنوان نفر اول به جای تعامل با فدراسیون فوتبال از حربه قهر و عدم حمایت مالی از فوتبال استفاده کرد که نتیجه آن جز ضربه به فوتبال ملی در مقطعی خاص نبود.

عکس شماره ۲ ⇩
عکس   فاصله زیاد دانشگاه تا کار اجرایی؛ حد ورزش ایران گودرزی نبود

ابهام در چگونگی ورود برخی ها به بدنه هیئت مدیره سرخابی ها

یکی از نمره های منفی در عملکرد گودرزی در وزارت ورزش و جوانان به نحوه مدیریت و اداره سرخابی ها برمی گردد و انباشته ای از ابهامات و سوالات بی پاسخ در پایان دوره وزارت وی بر جای مانده است.

اداره استقلال و پرسپولیس با سرپرست برای مدت طولانی و عدم تعیین تکلیف مدیریت این دو باشگاه موضوعی بود که به جای یک راه حل ساده به معادله ای چند مجهولی تبدیل شد و استقلال برای مدت دو سال به جای مدیرعامل با سرپرست و پرسپولیس نیز همچنان با سرپرست اداره می شود. این درحالی است که استقلال و پرسپولیس به دلیل ثبت در ثبت شرکت ها باید با مدیرعامل اداره شوند و اداره این دو باشگاه با سرپرست غیرقانونی است. این اتفاق در حالی رخ داد که گودرزی همواره بر طبل قانونمندی می کوبید. این موضوع درباره بسیاری از فدراسیون های ورزشی نیز صدق می کرد و این فدراسیون ها به مدت زیادی با سرپرست اداره می شدند.

سوال عمده خبرنگاران از وزیر ورزش و جوانان و معاونانش به همین موضوع اختصاص داشت اما هیچگاه با پاسخی واضح و منطقی رو به رو نشدند.

حضور برخی از افراد و چگونگی رسیدن آنها به بدنه هیئت مدیره دو باشگاه پایتخت نیز از نکات مبهم وزارت گودرزی بود و هیچگاه مشخص نشد که این افراد چگونه وارد این دو باشگاه شده و حتی برای مقطعی اسپانسر باشگاه شدند.

سفرهای غیرضروری وزارتی ها و عدم تسلط وزیر بر زیردستان

اگر بخواهیم به یک خصوصیت خوب گودرزی در این مدت اشاره کنیم تاکید وی بر صرفه جویی فدراسیون ها در بحث منابع مالی است و وی بارها در دیدار با روسای فدراسیون ها بر این موضوع تاکید کرد و حتی خودش در بحث عدم حضور غیر ضروری در سفرهای برون مرزی پیش قدم بود اما آنچه در این موضوع جای انتقاد دارد عدم قدرت وی در کنترل سفرهای برون مرزی اطرافیانش بود.

تعداد سفرهای برون مرزی محمود گودرزی به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسد (که البته این خود جای نقد دارد که چرا نفر اول ورزش ایران نباید برای ارتباط گرفتن و ملاقات با روسای جهانی به سفر برود) اما شاید بتوان تعداد سفرهای بی ارتباط برخی از معاونانش با مسابقات و سفرهای اعزامی را بیش از هر دولت دیگری دانست. با وجود انتقادهای زیاد رسانه ها به این سفرها گودرزی نه تنها اقدامی برای جلوگیری از این سفرها نکرد حتی در برخی از مواقع با پشتیبانی از یارانش این شائبه را ایجاد کرد که خودش هم راضی به این سفرها است.

وی حتی در واکنش به سفر یکی از افراد وزارت ورزش به لاس وگاس آمریکا که بازتاب منفی زیادی داشت و در حالی تنها چند روز از این سفر گذشته بود در پاسخی عجیب به تسنیم گفت که «این موضوع گذشته است و اینها به قبل تعلق دارد. به هر حال سفر رفته اند دیگر!»

این نشان می دهد که در بسیاری از موارد یا حرف و عمل گودرزی یکی نبوده و وی حتی بر زیردستان خود هم تسلط نداشته و نتوانسته است تفکر خود را بر آنها تحمیل کند.

عکس شماره ۳ ⇩
عکس   فاصله زیاد دانشگاه تا کار اجرایی؛ حد ورزش ایران گودرزی نبود

«ورزش پاک» شعاری زیبا اما در عمل ناموفق

گودرزی در همان ابتدای حضورش در وزارت ورزش شعار ورزش پاک را مطرح کرد و مبارزه با دلالیسم در ورزش را در دستور کار قرار دارد. وی حتی در سخنان خود به لمپن های ورزشی هم حمله کرد که این موضوع با انتقاد برخی از اهالی ورزش و فوتبال روبه رو شد اما اینها مانع نشد تا گودرزی در سخنان خود از مواضعش برای ایجاد ورزش پاک در کشور عقب نشینی کند.

گودرزی در این زمینه عزمی جدی داشت و اگرچه کارهایی هم صورت گرفت اما آنچنان که باید در این کار موفق نبود.

شعار ورزش پاک می توانست ورزش کشور را متحول کند اما گودرزی بر خلاف میلش در تحقق این خواسته خود ناکام ماند.

مشاورانی که نسخه وزیر را زودتر از وقت معمول پیچیدند

در بحث های مدیریتی به خصوص اداره ورزش آن هم در حد یک وزارتخانه که قرار است تمام ابعاد ورزش کشور چه در بُعد همگانی و قهرمانی و چه بانوان و حرفه ای را در بر بگیرد موضوع انتخاب مشاوران کارکُشته و آشنا به مسائل از اهمیت زیادی برخوردار است اما این موضوع در دوران وزارت گودرزی چندان مورد توجه قرار نگرفت.

متاسفانه برخی مشاوران گودرزی که تسلط فکری زیادی هم بر امور وزارت ورزش داشتند با در نظر گرفتن منافع شخصی یا حتی ناخواسته و به دلیل عدم آشنایی با مسائل گودرزی را در مسیر سختی قرار دادند.

از جمله این مشاوره های غلط می توان به ایجاد ارتباط محدود گودرزی با رسانه ها اشاره کرد که دستخوش همین مشورت ها بود. گودرزی در ابتدای حضورش در وزارت ورزش و بنا بر خصوصیات شخصی خود ارتباط مناسبی را خبرنگاران ایجاد کرد اما به مرور زمان و پس از مطرح شدن برخی انتقادها از سوی اهالی ورزش در رسانه ها گودرزی به خواست مشاورانش در مقابل آنها قرار گرفت و بارها نیز در سخنان خود ضمن مقصر دانستن رسانه ها در بسیاری از مشکلات ورزش اقدام به شکایت از آنها در مقابل انتشار مصاحبه های انتقادی کرد. این در حالی بود که گفته می شد وزارت ورزش، رسانه ای ترین دوران خود را سپری می کند ادعایی که در حد همان شعار باقی ماند، شعاری که حتی ظاهر قشنگی هم نداشت.

همین موضوع و ادامه این روند و عدم پاسخگویی مناسب وی به خبرنگاران باعث شد تا فاصله رسانه ها با گودرزی هر روز بیشتر و همین شکاف باعث شد دو طرف از افکار و برنامه های هم دور باشند.

نکته قابل توجه اینجاست که برخی از نزدیکان وزیر ورزش در زمان صحبت وی با رسانه ها مدام با نامه نگاری و صحبت های درگوشی باعث می شدند وزیر در مسیر دلخواهشان حرکت کند و این موضوع نیز از چشم رسانه ها مخفی نماند.

ممنوعیت شدید در رفت و آمد خبرنگاران در وزارت ورزش و ارتباط محدود وزیر با تنها چند رسانه خاص وابسته به دولت سبب شد تا وزارت ورزش منزوی تر از گذشته باشد. در این دوره نگاه سیاسی به رسانه ها بیش از هر دوره دیگری به چشم می خورد.

در بسیاری از حوادث و اتفاقات ورزش نیز مشاوران با مشاوره های غلط باعث شدند تا عجیب ترین، اشتباه ترین و خلق الساعه ترین تصمیات اتخاذ شود.

دخالت معاونان در امور داخلی فدراسیون ها و دست هایی که کوتاه نشد

در کنار مشاوران وزارت ورزش باید به دخالت های نابه جای برخی از معاونان در امور غیر مربوط نیز اشاره کرد. کم نبود مواردی که گفته می شد برخی از معاونان وزارت ورزش بدون اینکه نقشی در معاونت ورزش قهرمانی داشته باشند در امور انتخابات فدراسیون ها به دنبال اعمال نفوذ هستند و سعی دارند گزینه مورد نظر خود را در راس کار قرار دهند.

حتی در مورد برخی از فدراسیون ها و برای ماندن یکی از روسای فدراسیون ها که از چند شغله ها محسوب می شد، صحبت هایی از نشست های شبانه دو تن از معاونان وزارت ورزش و رئیس مورد نظر هم مطرح شد. این موضوعات هیچگاه به صورت رسمی تائید نشد اما باعث شد تا برخی افراد در انتخابات فدراسیون ها دچار شائبه شوند و معتقد باشند که وزیر ورزش دست معاونان را از دخالت در امور انتخابات ها کوتاه نمی کند و خودش نیز در برخی از مواقع تحت تاثیر آنها قرار گرفته و تصمیمات نادرستی اتخاذ می کند.

عکس شماره ۴ ⇩
عکس   فاصله زیاد دانشگاه تا کار اجرایی؛ حد ورزش ایران گودرزی نبود

چارت سازمانی وزارت ورزش و اساسنامه فدراسیون ها؛ برنامه نیمه کاره گودرزی

تغییر و تائید چارت سازمانی وزارت ورزش و جوانان پس از جدایی معاونت ورزش همگانی و بانوان، یکی از مهم ترین برنامه های گودرزی در روزهای نخست بود اما این موضوع پس از ۳۵ ماه در وزارت ورزش مغفول ماند و این چارت همچنان تصویب نشده است.

چارت وزارت ورزش و جوانان یکبار در فروردین ماه سال ۹۱ تصویب و ابلاغ شد. این چارت شامل شش معاونت ساماندهی امور جوانان، امور فرهنگی و تربیتی، توسعه ورزش قهرمانی و حرفه ای، امور بانوان و توسعه ورزش همگانی، حقوقی، امور مجلس و هماهنگی امور استان ها و توسعه منابع و پشتیبانی است که با وجود تغییر در دولت یازدهم، همچنان به قوت خود باقی است.

اصلاح اساسنامه فدراسیون های ورزشی نیز یکی از موضوعات مهمی بود که وزیر ورزش از ابتدای کارش بر آن تاکید و در برنامه های خود گنجاده بود. پس از المپیک ۲۰۱۲ مسئولان وقت کمیته ملی المپیک قول اصلاح آن را به کمیته بین المللی المپیک داده بودند اما بنا بر قوانین داخلی کشور اصلاح اساسنامه فدراسیون ها از حیطه اختیار کمیته ملی المپیک خارج و در چارچوب وظایف وزارت ورزش است و تنها مرجعی که در داخل کشور می تواند فدراسیون ها را مجبور به این اقدام کند وزارت ورزش است.

همچنین در مجامع فدراسیون های ورزشی کمیته ملی المپیک تنها یک رای دارد و ریاست آن نیز با وزیر ورزش است. همچنین امضای حکم ریاست روسای فدراسیون ها و تامین بخش اعظم بودجه فدراسیون ها با وزارت ورزش است و بالطبع فدراسیون ها حرف شنوی بیشتری از وزارت ورزش دارند.

بر همین اساس قرار بود ۳ سال پیش و بعد از انتخاب گودرزی به عنوان وزیر ورزش اصلاح اساسنامه به عنوان اولویت اصلی وزارتخانه و معاونت قهرمانی مطرح شود اما این مسئله هنوز در ورزش حل نشده است و اگر خوش بینانه نگاه کنیم تعداد اساسنامه های اصلاحی در این مدت به تعداد انگشتان یک دست هم نمی رسد.

وزارت ورزش در این زمینه و برای اصلاح اساسنامه فدراسیون ها اقداماتی انجام داد و بررسی اساسنامه و اعمال تغییرات لازم در آن که البته از دوره قبل آغاز شده بود را در قالب «پیش نویس اساسنامه فدارسیون ها» آماده ارائه به هیئت وزیران جهت تایید نهایی کرد اما دیگر خبری از پیش نویس تهیه شده نشد و مهر «غیر قابل استناد» بر آن زده شد.

بر اساس متن پیش نویس تهیه شده وزارت ورزش بر عزل و نصب های برخی فدراسیون مسلط بود. علاوه بر این تغییراتی در قالب اصلاح تبصره ۲ ماده ۱۵ اساسنامه لحاظ شد مبنی بر اینکه «مدیر کل استان به جای رئیس فدراسیون، ریاست مجمع استانی را بر عهده بگیرد و رئیس فدراسیون به عنوان نایب رئیس وی، در مجامع حضور پیدا کند.»

این بند تناقض آشکار با قوانین منشور المپیک، مقررات فدراسیون های بین المللی و اساسنامه کمیته ملی المپیک داشت و استقلال فدراسیون ها و هیئت های ورزشی را نقض می کرد. به همین دلیل رئیس کمیته ملی المپیک با ارسال نامه ای به معاون اول رئیس جمهور عواقب این موضوع را یادآوری و باعث شد تا موضوع از دستور کار هیئت دولت خارج شود.

* اظهارنظرهای نامناسب و نابه هنگام

محمود گودرزی هیچ گاه نتوانست تسلط خوبی روی حرف زدن هایش داشته باشد. همین چند وقت پیش و در بحبوحه مسابقات المپیک ۲۰۱۶ ریو و در حالی که مسابقات تکواندو و کشتی آزاد آغاز نشده بود، وزیر ورزش با استناد به عملکرد تیم ملی کشتی فرنگی گفت: «حد ورزش ایران همین است»، حرفی که خیلی ها اعتقاد نه حد ورزش ایران که حد مدیریت گودرزی همین است. او در کوران مسابقات حرفی زد که نباید می زد چرا که المپیک ۲۰۱۲ لندن ثابت کرد حد ورزش ایران بیش از تصور گودرزی است، ضمن اینکه اگر بپذیریم او درست حرف گفته باشد، آن زمان، وقت مناسبی برای گفتن این حرف نبود.

گودرزی بارها نتیجه به دست آمده در المپیک ۲۰۱۲ را اتفاقی خواند و به تاریخ ماقبل از آن و مدال های کسب شده در دوره های قبلی اشاره کرد در حالی که المپیک لندن می توانست سرمنشاء جدیدی برای ورزش ایران باشد. او موفقیت ها و تلاش های صورت گرفته را زیر سوال برد تا افت کاروان ایران در زمان خودش را توجیه کند.

اظهارنظر گودرزی درباره ضعف داوری در فوتبال ایران و حرف هایش در خصوص بهرام افشارزاده پس از جدایی اش از استقلال نشان داد که او هنوز نتوانسته در جایگاه وزیر ورزش خودش را ببیند و به گونه ای صحبت کرد که دور از جایگاه وزیر ورزش بود.

* جمع بندی

موارد بالا تنها بخشی از اتفاقات رخ داده در دوران گودرزی بود و بیش از آن در این مقال نمی گنجد. اگر چه نمونه هایی زیادی وجود دارد اما نمی توان به همه آنها در این مطلب پرداخت. نکات مثبت هم در دوران وزارت گودرزی وجود داشت اما آنچه در قالب کلی و جمع بندی می توان ارائه کرد این است که وزارت ورزش در زمان محمود گودرزی دوران بدی را سپری کرد، دورانی که معاونان وزارت ورزش برای رفتن به سفرهای غیرضروری با یکدیگر رقابت تنگاتنگی داشتند و ورزش ایران اگرچه روزهای خوبی داشت اما در المپیک ریو موفق ظاهر نشد و وعده ها هم عملی نشد. باشد که وزیر بعدی ورزش و جوانان از اتفاقات این دوره درس بگیرد و البته دولت هم همینطور و فردی را برای این پُست به مجلس معرفی کند که از شایستگی زیادی برخوردار باشد.

______________________

گردآوری از: بامشاد ا.

ورزشی در بخش اخبار سايت سرزه

بیت انتخابی از دیوان حافظ :

چون بر حافظ خويشش نگذاری باری
««« »»»
ای رقيب از بر او يک دو قدم دورترک

فاصله زیاد دانشگاه تا کار اجرایی؛ حد ورزش ایران گودرزی نبود (۴ عکس)

TT / 0 — TP / 0%

با دیگران به اشتراک بگذارید

نظر دهید

لطفا جواب سئوال زیر را بدهید *