طلا و فلز نقره؛ گنج مستتر زیر قاب تلفن همراه های ما (۳ عکس)

طلا و نقره؛ گنج پنهان زیر قاب گوشی های ما

تصویر و عکس شماره ۱ ⇩
تصویر و عکس طلا و نقره؛ گنج پنهان زیر قاب گوشی های ما
یک آیفون مزین‌شده با الماس به قیمت ۹۵ میلیون دلار برای شما تمام می‌شود، اما چنانچه این آیفون جواهرنشان و لوکس خارج از توان تهیه کرد شماست، جای رنجش نیست. همه گوشی‌های هوشمند فلزهای ارزشمندی مثل طلا، نقره، مس، پلاتین و پالادیوم در دل‌شان دارند.

این مورد ظریف درباره گوشی هوشمندتان مهم‌تر از چیزی است که به نظر می‌رسد. ارزش این فلزهای گران‌بها روز به روز بیشتر می‌شود چون ما داریم جدیدی نزدیک می‌شویم که دیگر نمی‌توانیم آنها را از زمین برداشت کنیم. با این اوصاف، گوشی هوشمند شما بسیار ارزشمندتر از چیزی است که فکر می‌کنید.

گوشی‌های هوشمند گاوصندوق‌های جیبی محتوی فلزهای گرانبها و کمیاب زمین هستند. یک آیفون عادی ۰٫۰۳۴ گرم طلا، ۰٫۳۴ گرم نقره، ۰٫۰۱۵ گرم پالادیوم و کمتر از یک هزارم گرم پلاتین دارد. همچنین این سیستم ۲۵ گرم آلومینیوم و ۱۵ گرم مس دارد که فلزهای کم‌ارزش‌تر اما اهمیتی می داری هستند.

این فقط آغاز ماجراست. گوشی‌ها در بر می داری عناصر کمیابی هم هستند. در واقع این عناصر در پوسته زمین به وفور وجود دارد، اما معدن‌کاری و استخراج آنها بسیار دشوار است و انجام این‌ کار از نظر اقتصادی به صرفه نیست. این عناصر شامل ایتریم، لانتان، تربیم، نئودیمیم، گادولینیم و پرازئودیمیم می‌شود. علاوه بر این، پلاستیک، شیشه و باتری هم هست. لیست قطعات گوناگون این سیستم بسیار طولانی است.

همه این عناصر در مقادیر بسیار کوچک درون سیستم وجود دارند. اما بیش از دو میلیارد نفر در حال حاضر یک گوشی هوشمند دارند و این رقم همین‌طور بزرگ‌تر می‌شود. علاوه بر این، تراکم بعضی از این عناصر مثل طلا و نقره در یک سیستم موبایل، در واقع بسیار بیشتر از تراکم این فلزات در سنگ معدن با وزن یکسان است. طلای موجود در یک تن آیفون ۳۰۰ برابر بیشتر از یک تن سنگ معدن طلا و نقره‌ی آنها ۶٫۵ برابر بیشتر از یک تن سنگ معدن نقره است.

تصویر و عکس شماره ۲ ⇩
تصویر و عکس طلا و نقره؛ گنج پنهان زیر قاب گوشی های ما

یک میلیون سیستم موبایل تقریبا ۱۶ تن مس، ۳۵۰ کیلوگرم نقره، ۳۴ کیلوگرم طلا و ۱۵ کیلوگرم پالادیوم در اختیار ما می‌گذارد.

اما معضل کجاست؟

آن دو میلیارد کاربر گوشی هوشمند تقریبا هر ۱۱ ماه یک گوشی جدید می‌گیرند. این یعنی گوشی کهنه آنها مکانی در گوشه یک کشو قرار می‌گیرد و فراموش می‌شود یا دور انداخته می‌شود. تنها ۱۰ درصد این گوشی‌ها بازیافت شده و قطعات ارزشمند آنها بازیابی می‌شود. گوشی‌ها در واقع معادن طلایی هستند که در کشوها، جعبه‌ها یا در گورستان ضایعات قرار می‌گیرند. در دوره‌ای که بسیاری از منابع طبیعی زمین، از جمله نفت رو به اتمام می‌گذارند، از نظر اقتصادی و زیست‌محیطی کاملا منطقی است که مانع هدر رفتن چنین مواد ارزشمندی شویم.

چنانچه می‌خواهید در دستگاه‌های الکترونیکی خودتان کاوش کنید و به دنبال طلا بگردید، شاید مقدار بسیار کم این فلزات در هر گوشی شما را درباره اهمیت این موضوع به تردید بیندازد. اما زمانی مقیاس بزرگ را انتخاب بکنید، این حقیقت بسیار جذاب‌تر به نظر می‌رسد. یک میلیون سیستم موبایل تقریبا ۱۶ تن مس، ۳۵۰ کیلوگرم نقره، ۳۴ کیلوگرم طلا و ۱۵ کیلوگرم پالادیوم در اختیار ما می‌گذارد.

درگیری عمده این است که این مواد معدنی و ارزشمند را به چه صورت بازیابی کنیم که بی‌خطر و مقرون به صرفه باشد. بخش قابل توجهی از پسماندهای الکترونیکی از جمله گوشی‌های موبایل صادر می‌شوند یا به کشورهایی مثل چین ارسال می‌شوند. در این کشور، به کارگران و کودکان مبلغ بسیار ناچیزی توجه کرد می‌کنند تا قطعات این دستگاه‌های الکترونیکی را از هم جدا کنند؛ آنها اغلب از مواد شیمیایی خطرناک استفاده می‌کنند تا به فلزات و عناصر ارزشمند برسند. شهری در جنوب شرق چین بزرگ‌ترین محل نگه‌داری پسماندهای الکترونیکی در دنیا شناسانده شده است. این پسماندها مشکلاتی برای تندرست ساکنان این شهر ایجاد می‌کنند و با عناصر جیوه، آرسنیک، گوگل کروم و سرب، خاک، رودخانه و هوا را ناپاک می‌کنند.

پسماندهای الکترونیکی حتی زمانی در کشور مبدا‌شان بازیافت می‌شوند، چالش‌هایی ایجاد می‌کنند. به عنوان مثال، در استرالیا، بازیافت پسماندهای الکترونیکی نیازمند فرایندهای صنعتی هزینه‌برداری است که برای محیط زندگی کرد مضر هستند.

تصویر و عکس شماره ۳ ⇩
تصویر و عکس طلا و نقره؛ گنج پنهان زیر قاب گوشی های ما

شهری در جنوب شرق چین بزرگ‌ترین محل نگه‌داری پسماندهای الکترونیکی در دنیا شناسانده شده است.

آیا راه خوب تری هست؟

البته که هست. راه حل ایده‌آل این است که گوشی‌های هوشمندمان را به سرعت عوض نکنیم. اما با توجه به این که تغییر رفتار مصرف‌کننده سخت‌ترین گزینه است، باید به فکر راه خوب تری باشیم.

«وینا ساهاجوالا»، یک دانشمند مواد از دانشگاه نیو ساوث ولز برای این معضل جهانی یک راه حل کوچک‌مقیاس دارد. او آینده را در «میکروکارخانه‌ها» می‌بینید. یک میکروکارخانه در هر محله می‌تواند با امنیت، بدون ایجاد ناپاکی و به شکل اثرگذار تمام فلزات ارزشمند را از گوشی‌های موبایل کهنه برداشت کند.

روش او نیاز به تماس انسان با مواد خطرناک درون گوشی‌های هوشمند را به حداقل می‌رساند. سیستم موبایل با بهره گیری از جریانی با ولتاژ بالا از هم جدا می‌شود، سپس صفحه‌های مداری ارزشمندی که در گوشی پرینت شده‌اند با یک بازوی رباتیک بازیابی و وارد کوره‌های کوچولوای می‌شوند. این کوره‌ها با واکنش‌های شیمیایی دقیق و کنترل‌شده در دمای بالا آلیاژهای فلزی ارزشمند را بیرون می‌کشند. سپس هر ماده سمی یا ناخواسته را می‌توان بدون خطر سوزاند.

کل تاسیسات مربوط به این فرایند درون چیزی به اندازه یک کانتینر جای می‌گیرد. برای کسی که می‌خواهد در کوه‌های پسماند الکترونیکی به دنبال طلا بگردد، این میکروکارخانه می‌تواند یک صنعت کوچک ایده‌آل باشد.

 

منبع:digikala

-نظرات شما مايه دلگرمى ماست-

تهیه کننده: افسانه ا.

تازه های علمی در بخش دانش و فناوری سايت سرزه

بیت انتخابی از دیوان حافظ :

دلا چو غنچه شکايت ز کار بسته مکن
««« »»»
که باد صبح نسيم گره گشا آورد

طلا و فلز نقره؛ گنج مستتر زیر قاب تلفن همراه های ما (۳ عکس)

TT / 87 — TP / 10%

با دیگران به اشتراک بگذارید

نظر دهید

لطفا جواب سئوال زیر را بدهید *